Feriköy Protestan Mezarlığı

Çok etkilendiğim iki mezar taşı vardı biri mezarliga girişin en sonunda açık deniz kaptanına yazılan yazı resmini çekmedim görevliye söz verdiğim için nasılsa bulurum görseli dedim iki saattir arıyorum yok yok aileni tanıdım sevdim diye başlıyor bir diğeri ise müslüman eş ile farklı inancı olan ailenin mezarlığı umarım aradığımı bulan biri çıkarda paylaşır

Korona zamanıydı ama yasaklar belirsizdi, her hafta değişiyordu. öğle vakti dışarı çıkma izni olduğu zamanlarda İstanbul'u geziniyordum. Sonra bu mezarlığa rastladım. Güvenlik içeri girmeme izin verdi ve hatta bana rehberlik yaptı. İstanbul'u ilk fotoğraflayan kişinin mezarının orada bulunduğunu öğrendim. Çok huzurluydu. Bir daha gireceğimi sanmıyorum, çünkü normalde dışarıdan bir kişinin girmesine izin verilmiyor ve saygısızlık yapmak istemem. Ama en iyi 50 İstanbul deneyimimim içinde yer alır. Güzel bir anım da var: o dönemde kendimi çok boş hissediyordum. Çünkü okul uzaktan, çalışamıyorum, üretken olmak çok zor vb. Tam da bunları düşünürken denk geldiğim bir mezar taşının üstünde "An idle's head is the home for the devil" yazıyordu. Gülümsemiştim ama kendimden utanmıştım aynı zamanda da.

On yıl kadar önce yanımda kız arkadaşım varken güvenlikteki Tuncelili arkadaş ufak bir tereddüt ile de olsa içeri almıştı. Baya bir muhabbet etmiştik. Sanırım aynı adam var halen. Geçenlerde yine denedim ama bu sefer tektim. Almadı. Ben de pek üstelemedim. Belki de almamaları daha iyidir. Bazı şeylerin olduğu gibi korunması lazım. Bu mezarlıklar da bana göre Şişli'nin, hatta İstanbul'un Osmanlı döneminde sahip olduğu çok kültürlü toplum yapısını olduğu gibi yansıtan, adeta o dönemde donmuş kalmış gibi duran yerler. Açık hava müzesi falan değil. Düpedüz o dönemin ta kendisi. İçlerine girdiğinde zaman adeta geriye gider, kendini bir anda 19. Yüzyıl İstanbul'unda bulursun.

ziyarete kapalı yüksek duvarlar

Hergun önünden geçiyorum ama henüz içine girmedim

Çocuklar çok güzel latince okuyor.

Bizi iceri almiyorlar